"Bazı hayatlar, sadece bir dava uğruna değil, davanın doğduğu toprağa kök salmış sadakat uğruna, bir şafak vakti feda edilir."
KİMLİĞİ VE MÜCADELE ATEŞİ
Ordu’nun Fatsa ilçesi, sadece doğduğu toprak değil, aynı zamanda kaderinin yazıldığı coğrafyaydı. Kahramanlığın ve fedakârlığın adını tarihin hafızasına kazıyan bu yiğit: ÜLKÜCÜ ŞEHİT CEMAL DEMİR. Onun kimliği, kuru bir tanım değildi; bir duruştu. Ailesiyle birlikte, o zorlu yıllarda inandığı değerler uğruna MHP’nin sarsılmaz saflarında yer almış, ocağın ateşini yüreğinde taşımıştı. Cemal Demir, bir aidiyetin sembolüydü; Fatsa’nın kararlılığının ete kemiğe bürünmüş haliydi.
YAŞAM VE SADAKAT YEMİNİ
Cemal Demir, mücadelesini meydanlarda arayan biri değildi; o, davasını gündelik hayatının dürüstlüğü içinde yaşatıyordu. O, toprağına, ailesine ve ülkülerine bağlı sade bir vatanseverdi. Ancak o dönemde, basit bir hayat sürmek bile büyük bir cesaret eylemi haline gelmişti. Bilinir ki, en büyük kahramanlıklar, hayatın en savunmasız anlarında gösterilen dik duruştur. O, ailesiyle birlikte verdiği sözden asla dönmedi.
15 AĞUSTOS 1980: FATSA’DA BİR ŞAFAK BASKINI
Takvim yaprakları 15 Ağustos 1980’i gösteriyordu. Ordu-Fatsa’nın Çamaş bölgesinde, henüz güneşin tam anlamıyla doğmadığı, hayatın en masum anlarından biri yaşanıyordu. Saat 07:20... Bu saat, sıradan bir hasat gününün başlangıcı olmalıydı; oysa tarihin en acımasız ve korkak saldırılarından birinin başlangıcı oldu.
Baba Cemal Demir ve öz oğlu Osman Demir, Fatsa’nın bereketli topraklarında, alın teriyle rızıklarını kazanmak için fındık topluyorlardı. Onların eylemi basit, amaçları ise helaldi. Ellerinde tırpan yerine umut, kalplerinde ise vatan sevgisinden başka bir şey yoktu.
KORKAKLIĞA KARŞI SON ADIM
Tam bu huzurlu, savunmasız anda, karanlık pusuya yatanlar tarafından üzerlerine ateş açıldı. Bu, kişisel bir husumet değil, bir ideolojinin ve sadakatin hedef alınmasıydı. Cemal Demir ve Oğlu Osman Demir, tam da hayatın ve emeğin ortasında yakalandılar.
Ateşin sesi Fatsa’nın dağlarında yankılanırken, Cemal Demir, belki de son anında bile evladını koruma içgüdüsüyle hareket etti. Oğluyla aynı anda şehadet şerbetini içerek, hayatının en önemli yeminini, yani evlat ve baba yeminini, canıyla mühürledi. 15 Ağustos 1980 sabahı, saat 07:20’de, Cemal Demir ve Osman Demir, fındık bahçelerinde, dürüstlüklerinin ve inançlarının bedelini ödeyerek ölümsüzlüğe yürüdüler. Onlar, ailece benimsedikleri davanın en yüce fedakârlığını, ele ele vererek gerçekleştirdiler.
"Onlar ki, aynı toprağın hasadını toplarken, aynı dava uğruna can verdi. O sabah, Fatsa’nın dağlarında sadece iki kahraman değil, bir yemin de şehit düştü."