"Bir vatan evladı, attığı her adımın bedelini bilerek yürür; zira kahramanlık, düşüp tekrar ayağa kalkma azminde saklıdır."
KİMLİĞİ VE BİR YÜREĞİN ADANMIŞLIĞI
Yıl 1979... Türkiye’nin üzerine korku ve kederin gölgesinin düştüğü o çetin yıllarda, Nizip’in topraklarında, Gaziantep’te bir yiğit filizlenmişti: Şehit Halit Avcı. Henüz 23 bahar yaşamış bu fidan, sadece bir öğrenci değildi. O, Ankara Ticaret ve Turizm Yüksek Öğretmen okulunun sıralarında geleceğe dair umut taşırken, aynı zamanda Türk Milliyetçisi Ülkücü davasına yüreğini adamış bir neferdi. Nizip’te babasının emeğiyle kurduğu tüpçü dükkanından yükselen alın teriyle yoğrulan Halit Avcı, gerek memleketinde gerekse okuduğu koca şehirde, milletinin bekası uğruna teşkilatlarda görev alarak adanmışlığını mühürlemişti. Onun kimliği sadece bir isim değil, bir duruşun ve sarsılmaz bir inancın destanıydı.
ANKARA'DAN NİZİP'E UZANAN SON YOLCULUK
Gurbette geçen günlerin ardından, yüreği ana ocağının sıcaklığıyla dolu Halit Avcı, Ankara'dan Nizip’e, yuvasına dönmüştü. İlk iş, babasının tüpçü dükkanına attı adımlarını. Omuzlarında taşıdığı büyük davanın yorgunluğunu, babasının elini öperek, özlem dolu bir kucaklaşmayla gidermişti. İşte o anlar, bir kahramanın, şehadetinden önceki son huzur anlarıydı. Babasıyla vedalaştıktan sonra, artık tek arzusu vardı: İstasyon mahallesindeki evlerine yürüyüp, özlemini kalbine sığdıramadığı anasına kavuşmak. Ama kaderin, onun için yazdığı senaryo farklıydı; bu yürüyüş, annesine kavuşmaktan çok, tarihe kavuşma yürüyüşü olacaktı.
YİĞİTLİĞİN DESTANLAŞTIĞI O KARANLIK GÜN (18 EKİM 1979)
Saatler 16.00’yı gösterdiğinde, Nizip’in sokaklarında alçakça bir pusu kurulmuştu. PKK’lı militan, karanlık bir gölge gibi, Halit Avcı’nın yolunu kesti. Kalleşçe sıkılan ilk kurşun, 23 yaşındaki bu yiğit ülküdaşımızı yere serdi. O, düştü... Ama ruhu asla düşmedi.
Burada, tarih kuru bir olguyu değil, destansı bir iradeyi kaydetti: Kurşun yiyerek yere serilen Halit Avcı, insanüstü bir azimle, tekrar ayağa kalktı! Düşmanın şaşkın bakışları arasında, silahsız ve yaralı bedenini hiçe sayarak, katilin üzerine yürüdü, canını dişine takarak saldırdı.
Korkak katil, bu cesaret karşısında paniğe kapılarak silahını tekrar ateşledi. Halit Avcı ikinci kez yere yığıldı. Vücudunu delen ikinci kurşun, onun durdurulamaz ruhunu durduramadı. O, bir kez daha, acının çığlığını bir direniş yemini yaparak susturdu. Bütün gücünü toplayarak, o ateş çemberinden, o kanlı topraktan bir kez daha yükseldi. Üçüncü kez o alçak PKK’lının üzerine yürüdü!
Halit Avcı, iki kez ölüme meydan okumuş, iki kez düşüp, iki kez ayağa kalkmıştı. Ancak, kalleşliğin sıktığı üçüncü kurşun, artık o azimli bedeni taşıyamayacağı noktaya getirdi.
SON NEFES, YARIM KALAN ÖZLEM
Üçüncü kurşunla yere düşen Ülküdaşımız Halit Avcı, İstasyon Mahallesine, bir ömür beklediği annesinin elini öpemeden, o özlem dolu bakışları göremeden, orada şehit oldu. O gün Nizip, sadece bir evladını değil, iki kez ölüme kafa tutmuş, kahramanlık dersi vermiş bir abideyi kaybetmişti. Bir tüpçü dükkanının önünden başlayıp, vatanın sarsılmaz inancına yükselen bu hayat hikayesi, Nizip'te toprağa verilerek ölümsüzleştirildi.
"Bazıları bir kez ölür; bazıları ise, Halit Avcı gibi, iki kez ayağa kalkıp ölüme meydan okuyarak şehit olur ve böylece ebediyete intikal eder."