"Vatanın göğsünde açan her yara, bir yiğidin imanıyla sarılmıştır. O, sadece bir işçi değil, davasının bekçisiydi."
KİMLİĞİ VE VAZGEÇİLMEZ YEMİNİ
Nevşehir’in kadim topraklarından, Kozaklı ilçesinin Büyüky
ağ
lı köyünden kopup gelmişti o. Adı Eyüp Karakoç’tu. Tıpkı Anadolu’nun binlerce isimsiz kahramanı gibi, mütevazı bir hayatın omuzladığı büyük bir yüreğe sahipti. Mesleği işçilikti; alın teriyle ODTÜ’de (Gaziantep’teki bir şubede) helal rızkını kazanırken, aynı zamanda Türk İslam Ülküsünün sarsılmaz erlerinden biri olarak yurdunun davasını da taşıyordu. O, yuvayı kuran, evli ve bir evladına babalık eden kutsal sorumluluğun yanı sıra, milleti için de hayatı adanmış bir neferdi.
ADANMIŞLIĞIN KENTİ VE 1979 BAHARI
Takvimler 11 Mayıs 1979’u gösterirken, Gaziantep kenti, büyük bir ideali savunanlar ile onu yok etmeye çalışanların mücadelesine sahne oluyordu. Eyüp Karakoç, inancını kalbinde taşıyanların hedef tahtasına konulduğu bu zorlu günlerde, duruşundan zerre kadar taviz vermemişti. Onun için dava, nefes alıp vermek kadar doğal, fedakârlık ise kaçınılmaz bir görevdi. O, hayatını adadığı ülkü uğruna bedel ödemeye, tıpkı tarihteki tüm yiğitler gibi hazırdı.
KADERİN MEYDAN OKUMASI: SON ÇAY
O kara gün, sıradan bir dinlenme anında gelip çattı. Nuri Paşa mahallesinde, bir kahvehanenin sıcağında oturmuş, yorgunluğunu dindiren bir bardak çay yudumluyordu. Bu basit eylem, komünist ve devrimci solcu militanların alçakça saldırısı için seçilen hedef oldu. Onlar, Eyüp Karakoç’un şahsında, temsil ettiği Türk milliyetçiliği davasını susturmayı amaçlamışlardı.
YÜREKTEKİ ATEŞTEN HÜKÜM VE Ebediyete YÜRÜYÜŞ
Düşman namlularından çıkan hain kurşunlar, kahvehaneyi adeta bir savaş alanına çevirdi. Eyüp Karakoç, silahsız ve savunmasız anında, imanıyla ördüğü göğsünü siper etti. O, sadece fiziksel olarak değil, manevi bir duruşla şehitlik mertebesine yükseldi. İnandığı değerler uğruna, bir anlık huzurunu bile feda ederek, o ateş çemberinden ebediyete yürüdü. Gaziantep’in soğuk taşları, bir Ülkü erinin kanıyla sulanırken, onun aziz ruhu, doğduğu topraklara, Nevşehir’in Kozaklı ilçesi Büyüky
ağ
lı köyüne geri döndü ve orada, büyük bir vakarla toprağa emanet edildi.
"Eyüp Karakoç düşerken, ardında sadece bir yetim değil; uğruna can verdiği davasının ebedi sancağını bıraktı."